شعر زیبایی از محمد سیمزاری

نگاهت را ندزد از من دلم بی تاب می گردد

شب و روزم سیاه و چشم من بی خواب می گردد

حواست نیست اما عالمی دنبال چشم توست

شده عالم خُمار تو، شراب ناب می گردد

دو چشم مست تو آخر کجا آرام خواهد شد

و تصویر رخ ماهت کجا بی قاب می گردد

برای دیدن رویت چه میزان دیر کردم من

خجالت می کشم از خود وجودم آب می گردد

تو در آغاز فروردین، و من در آذر پاییز

ببین که تیرمهرت تاکجا پرتاب می گردد ؟

غریبانه ، نجیبانه ؛ همیشه دوستت دارم

دلم تنها به لبخندی زتو شاداب می گردد

جهان، شب؛ شعرها خسته ، تمام واژه ها تاریک

فقط با نور نام تو غزل مهتاب می گردد

دلم گشته اسیر و رام آن شهباز چشم تو

دل دریایی ام نزد دلت مرداب می گردد

***

وصال تو نمی گنجد درون آرزوهایم

نگاهت را ندزد از من دلم بی تاب می گردد