دو رویا برای یک صندلی ریاست

اين روند در حالي است كه مهمترين مسأله پيش روي اين مجلس، موضوع رياست آن است. اين مسئله زماني به وجود آمد كه اصلاحطلبان پس از چندين دوره شكست براي كسب كرسيهاي بهارستان، حالا توانستهاند تعداد بيشتري از كرسيهاي مجلس را به جريان خود اختصاص دهند و خود را به عنوان رقيبي جدي براي اصولگراياني كه سه دوره پيروز انتخابات مجلس شوراي اسلامي بودند، مطرح كنند.

اين وزنكشي سياسي طرفين كه غايت آن قرار است به انتخاب رئيس مجلس دهم بينجامد، در حالي است كه بر اساس آمار منتشر شده از سوي رسانههاي مختلف، همچنان برتري عددي از نظر تعداد نمايندگان به جريان اصولگرا اختصاص دارد و اين جريان مشكل چنداني براي پيروزي نماينده خود در انتخابات پيش روي هيئت رئيسه مجلس ندارد اما نكته مهم اينجاست كه اصلاحطلبان كه به نظر ميرسد حمايت چند نفر از اعضاي دولت و نه کلیت آن را با خود به همراه دارند، تلاش دارند به واسطه همين حمايت و پشتيباني به زورآزمايي با اصولگرايان در انتخابات رئيس آينده مجلس بپردازند و از اين مسير راه را براي بازگشت خود به بدنه حاكميت هموار كنند. اين روند در حالي اتفاق ميافتد كه در انتخابات گذشته رياست جمهوري، مهمترين كانديداي اين جريان سياسي كه محمدرضا عارف بود مجبور شد به نفع حسن روحاني كنار بكشد و همين انصراف وي باعث شده كه آنان در انتخاب رئيس مجلس اين توقع را از دولت داشته باشند كه به حمايت از گزينه آنان بپردازد؛ موردي كه بارها رئيسجمهور و دفترش عنوان كرده كه نقشي در آن ايفا نخواهد كرد.

نكته مهم آنجاست كه به نظر ميرسد محمدرضا عارف با تمام فراز و نشيب و مشكلاتي كه براي رسيدن به صندلي رياست مجلس دارد، در نهايت براي آنكه عنوان مرد انصراف را به خود اختصاص ندهد و آينده سياسي خود را با چالش روبهرو نكند، در رقابت با لاريجاني شركت خواهد كرد؛ رقابتي كه در نهايت برندهاش كسي جز جمهوري اسلامي نخواهد بود؛ برندهاي كه ثابت ميكند پايبندترين حكومت به حاكميت مردم است».